Af en toe kon je een speld horen vallen. En dat in een rockzaal. Tussen de snaren, drums en toetsen door klonk de stem van René van der Laan. Sprekend, declamerend, vloekend, huilend. En zweeg het publiek – ademloos luisterend naar het drama dat zich in 2003 afspeelde tussen twee bijzondere geliefden. Een zinderende spanning leek de lucht te doen bevriezen in een nagenoeg uitverkocht Poppodium Romein… it kin samar wêze dat der neat mear beweecht.

De aanloop naar de première was ongemeen spannend. Maar het kwam helemaal goed! En toch doet die conclusie geen recht aan de voorstelling. Want de opluchting over het welslagen was niet wat de bezoekers ontroerde. Het was de rauwe, wrede werkelijkheid die met zoveel schoonheid werd verteld door de acteur en de muzikanten. Kunst en werkelijkheid hand in hand, dat schudt en trekt aan onze eigen ziel. En maakt ons machteloos. Maar… ha gjin noed, it is de sinne dy’t ús stjoert.

 

Ha gjin noed, it is de sinne dy't ús stjoert

Ha gjin noed, it is de sinne dy’t ús stjoert

Copyright © 2013. All Rights Reserved.